• Najlepszy Internet w okolicy!!! Zadzwoń 436564384.

2016 02 26 16 50 16W czasie tegorocznych obchodów Narodowego Święta Niepodległości dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej Jan Książek przywołał postać Jana Łączkowskiego, harcerza z Wielunia, który swe życie oddał w obronie Lwowa.

W czasie tegorocznych obchodów Narodowego Święta Niepodległości dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej Jan Książek przywołał postać Jana Łączkowskiego, harcerza z Wielunia, który swe życie oddał w obronie Lwowa.
W Wieluniu postać ta była przez lata zapomniana. Odkrył ją na nowo właśnie Jan Książek. Tablica na grobie rodziny jest jednak znacznie wcześniejsza. W okresie międzywojennym w wieluńskiej farze odsłonięta została tablica epitafijna poświęcona Łączkowskiemu. Zostala ona odnaleziona kilka lat temu przez Tomasza Spychałę i w 2008 r. wmurowana w kolegiacie. Wieluński bohater upamiętniony został również na zbiorowej tablicy w gimnazjum (dziś wisi ona w budynku I LO).
Kim był Jan Łączkowski, że patriotyczna część Wielunia tak wspomina do dziś jego pamięć?
Urodził się 26 grudnia 1902 r. Jego rodzicami byli Zygmunt Łączkowski i Zofia z domu Porczyńska. Rodzina Łączkowskich mieszkała nieopodal Starego Rynku. Jan uczęszczał do Szkoły Realnej. Gdy wyruszył do Lwowa był akurat uczniem siódmej klasy. Aby zaciągnąć się do wojska musiał dodać sobie lat.
Pod koniec I wojny światowej, gdy rozpadały się Austro-Węgry, dowództwo wojsk austriackich we Lwowie sprzyjało dążeniom kół ukraińskich do przejęcia władzy w mieście. W mieście stacjonowało kilka tysięcy żołnierzy narodowości ukraińskiej. W dniu 19 października 1918 na zjeździe we Lwowie ukonstytuowała się Ukraińska Rada Narodowa. Przyjęła ona rezolucję o utworzeniu państwa ukraińskiego, w którego skład miała wejść Galicja Wschodnia po San. Dziewięć dni później została utworzona w Krakowie Polska Komisja Likwidacyjna (PKL). Komisja ta miała przyjechać do Lwowa i przejąć władzę nad całą Galicją, instalując się w ówczesnej stolicy. Wiadomość o tym przyśpieszyła wystąpienie Ukraińców.
W dniu 1 listopada Ukraiński Komitet Wojskowy opanował najważniejsze obiekty w mieście, jednakże na szczęście dla strony polskiej - nie całego Lwowa. Od razu powstały dwa ośrodki oporu: w szkole Sienkiewicza i w Domu Technika. Miasto Lwów w przeważającej większości zamieszkiwali Polacy, którzy nie chcieli być oderwani od powstającej po latach niewoli Ojczyzny. Po pierwszym szoku, poczęła zgłaszać się do polskich punktów werbunkowych przede wszystkim młodzież. Ogólnoakademicki zjazd młodzieży polskiej podjął uchwałę o przyłączeniu się do walki o miasto i wezwał innych młodych ludzi do walki. Na apel odpowiedziała młodzież z różnych warstw społecznych: studencka, szkolna, rzemieślnicza, robotnicza, wiejska oraz grupa dziewcząt. Odbił się też szerokim echem na ziemiach polskich.
I przyjeżdżali do Lwowa z rożnych stron. W walkach wzięło udział 1421 szkół powszechnych i średnich oraz studentów. 2640 nie przekroczyło 25 roku życia. Najmłodszy miał 9 lat.
Jan Łączkowski kiedy już dotarł do Lwowa został włączony do 13. kompanii 5 Pułku Piechoty (inne źródła podają, że była to 19. kompania). Walczył na odcinku Cytadela. Poległ w Pasiekach  w dniu 08 kwietnia 1919 r. Pochowano go wraz z innymi na Cmentarzu Orląt Lwowskich. Jego grób nosi numer 718.

jm

 

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież