• Najlepszy Internet w okolicy!!! Zadzwoń 436564384.

×

Ostrzeżenie

JFolder::pliki: Ścieżka nie jest folderem. Ścieżka: /home/infotydz/www/images/stories/16_05/28_konopnica.
×

Uwaga

There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: images//stories/16_05/28_konopnica

2016 05 28 13 52 14W pólnocno-zachodniej części Konopnicy znajduje się cmentarz wojskowy, na którym spoczywa 54 żołnierzy oraz dowódca major Stanisław Jaszczuk z 72 pułku piechoty im. Dionizego Czachowskiego z Radomia.

W pólnocno-zachodniej części Konopnicy znajduje się cmentarz wojskowy, na którym spoczywa 54 żołnierzy oraz dowódca major Stanisław Jaszczuk z 72 pułku piechoty im. Dionizego Czachowskiego z Radomia.
Od 1 września 1939 r. żołnierze niemieccy sprawnie posuwali się w głąb Polski. Nieliczne oddziały polskie próbowały stawiać im opór.  Przewaga Wehrmachtu była jednak tak duża, że opór ten na niewiele się zdawał.
W dniu 3 września Niemcy byli już na linii rzeki Warty. Wieczorem tego dnia żołnierze 2 batalionu 72 Pułku Piechoty zostali zaatakowani przez przeważające siły niemieckie 1 dywizji lekkiej. Polacy, atakowani przez artylerię i lotnictwo, przez wiele godzin powstrzymywali nieprzyjaciela. Jednakże Niemcom udało się pod Osjakowem przeprawić na drugi brzeg Warty kilka swoich pododdziałów, które wysuwając się ku północy otoczyły broniących się Polaków. Bohaterską śmiercią w obronie Ojczyzny poległo 55 żołnierzy polskich, wśród nich dowódca batalionu, mjr Stanisław Jaszczuk. Zdziesiątkowany batalion wycofał się do lasu w okolice Rychłocic. Wieczorem Niemcy podpalili Konopnicę i Rychłocice. Żołnierze 72 Pułku Piechoty, którzy wówczas zginęli pochowani zostali w zbiorowych mogiłach nad rzeką Wartą. Zginęło wówczas 54 żołnierzy wraz ze swym dowódcą.
Dopiero po wyzwoleniu wszyscy oni zostali ekshumowani i pochowani na specjalnie wówczas utworzonym nad samą Wartą cmentarzu.
Cmentarz jest niewielki, bo zaledwie 0,2 ha. Składa się z centralnie usytuowanego betonowego pomnika, który przedstawia orła w koronie na postumencie wraz z dwoma tablicami pamiątkowymi (na jednej z nich wymienione są nazwiska wszystkich pochowanych tu żołnierzy, na drugiej znajduje się informacja ogólna o przynależności wojskowej poległych) oraz dziesięciu nieoznaczonych kwater z krzyżami.
W dniu 7 maja 1972 r. odsłonięto pomnik na cześć poległych żołnierzy. Szkoła podstawowa w Konopnicy otrzymała imię "72 p.p. Radom".
W tym miejscu warto jeszcze wspomnieć o samej jednostce, w której walczyli żołnierze polegli w obronie Konopnicy.
Na przełomie 1918/1919 Polacy, dawni żołnierze armii austro-węgierskiej, przebywający w obozach jenieckich we Włoszech przystąpili do formowania polskich oddziałów wojskowych. Pierwszym zawiązkiem 72 pp był utworzony około 20 grudnia 1918 w obozie La Mandria di Chivasso pod Turynem 6 Pułk Piechoty im. Zawiszy Czarnego. Po przeszkoleniu jego żołnierzy przetransportowano do Francji, do miasta Lure. W maju 1919 roku pułk przemianowano na 21 Pułk Strzelców Polskich i uzupełniono ochotnikami z Ameryki oraz polskimi żołnierzami z obozów francuskich. Następnie skierowano do Polski, do Skierniewic, gdzie został wcielony do armii generała Hallera, jako 145 Pułk Strzelców Kresowych.
Pułk odznaczył sie w walkach o obronę Warszawy. Przeszedł szlak bojowy tej wojny. Żołnierze walczyli m.in na linii rzek Zbrucz i Uszyca, dobył Kamieniec Podolski. Ostatni, zakończony pełnym sukcesem, bój z wojskami Budionnego stoczył 4 sierpnia wzdłuż szosy Radziwiłłów – Brody, po czym został zluzowany i przetransportowany, przez Warszawę, do Twierdzy Modlin.
W Bitwie Warszwskiej najpierw najpierw pułk otrzymal rozkaz ataku na kierunku Raciąż a następnie na Mystków i Rzewin. Toczył ciężkie walki o Ojrzeń, miejscowość trzykrotnie przechodziła z rąk do rąk i została ostatecznie zajęta 18 sierpnia. W dniu 20 sierpnia pułk zajął Ciechanów a 22 sierpnia Mławę. Po krótkim wypoczynku, 1. i 3. bataliony zdobyły 23 sierpnia Szumsk, zaś 2. batalion, w składzie 144 Pułku Strzelców Kresowych, Chorzele, po czym pododdziały wróciły do Mławy.
Po zwyęistwie nad Wisłą pułk trafił na kresy. Ostatni ciężki bój stoczył pułk 2 października o Łuniniec.
Po wojnie polsko – boleszwickiej jednostka stacjonowała najpierw w Warszawie, a później już na stałe w Radomiu. W roku 1923 otrzymał trzecią chorągiew ufundowaną przez społeczeństwo miasta i powiatu radomskiego.
W 10 lat późnie otrzymał nazwę 72 Pułku Piechoty „Radom” im. Dionizego Czachowskiego. Stan osobowy pułku w 1939 roku wynosił 3 tysiące żołnierzy. W sierpniu tegoż roku został skierowany na stanowisko obronne Radom – Widawa do rejonu Patoki – Józefów.
Po stratach pod Konopnicą pułk walczył jeszcze pod Kamieniem, brał udział w natarciu w Milanówku i Brwinowie, zginął wtedy dowódca I batalionu mjr Stanisław Rzepka oraz 15 żołnierzy. Pozostali żołnierze 72 Pułku Piechoty „Radom” zostali wcieleni do innych pułków i batalionów. 300 żołnierzy walczących dalej jako 72 Pułk Piechoty „Radom” im. Dionizego Czachowskiego walczyło w obronie twierdzy Modlin.
Część żołnierzy z pułku wzięła udział w walkach obronnych o Warszawę i Modlin, a kilku zostało wcielonych do Samodzielnej Grupy Operacyjnej gen. Kleberga, gdzie walczyli pod Kockiem, w ostatniej bitwie kampani wrześniowej.

jm

{gallery}/stories/16_05/28_konopnica{/gallery}

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież